Ik vroeg me af waar die verhalen vandaan komen dat studeren zo zwaar zou zijn. Ja, het eerste jaar was wel flink doorbikkelen, vooral wanneer je mijn opleiding volgt. De weken als eerstejaars IO-student zijn van half 9 's ochtends tot half 6 's avonds gevuld met colleges, en de avonden worden gevuld met huiswerk maken. Maar sinds de start van dit schooljaar heb ik meer tijd om spreekwoordelijk uit mijn neus te eten dan ik ooit gehad heb. Ik vermoed dat zelfs de gemiddelde kleuterklasleerling minder vrije tijd heeft dan ik nu heb. Als voorbereiding op de een na laatste Harry Potter film lees ik in twee dagen het boek nog maar een keer, binnen een week speel ik een volledig computerspel uit, en alle series die ik nog wilde zien heb ik ook al versleten. Ik begrijp nu wat ze bedoelen wanneer ze zeggen dat het studentenleven zwaar is. Van niks doen wordt je vreselijk moe!

Sommige dingen kunnen je vaneen geweldig, vreedzaam moment in een klap weer met je voeten op aarde brengen.Ze brengen je de wereld zoals hij werkelijk is, als een grote grijze regenwolkdie de zon verhult en regen brengt. Vaak zie je ze al aankomen, die dreigendebuien, die niet veel goeds kunnen betekenen, maar gelukkig waaien ze vaak weerover. Dan klaart alles weer op, alsof die dreigende onweerswolk er nooitgeweest is. Je bent weer gelukkig samen, je voelt je meer verbonden dan ooit,misschien zelfs nog wel meer dan toen je elkaar ontmoette.

Maar wat doe je, als delucht steeds bewolker begint te worden, steeds dreigender en donkerder? Wat doeje, als je het gevoel hebt dat de zon niet meer achter de wolken vandaan zalkomen, zoals hij dat eerder altijd zo moeiteloos deed?

Je verjaardag vieren is een gebeurtenis met eigenlijk alleen maar dubbele gedachtes. 

Het aspect van ouder worden is iets waar de meeste mensen liever niet bij stilstaan, maar stiekem kijk je toch altijd uit naar die salarisverhoging. Het krijgen van cadeautjes is iets leuks, maar het opstellen van een verlanglijstje is ieder jaar weer een hels karwei. Het vieren van je verjaardagsfeestje is hetgene aan het jarig zijn waar je het meest naar uitkijkt, terwijl dat eeuwige, onzinnige geteut van je omaxb4s eerder vervelend dan gezellig is. Het ontbijtje op bed is heerlijk wakker worden, maar de kruimels die daarbij verdwalen zorgen ervoor dat je de volgende avond onmogelijk in slaap kunt vallen. En hoe sociaal en goedbedoeld de opgedragen proostpartijen ("op het volgende jaar dan maar weer!") en liedjes die er voor je gezongen worden ook zijn, ze brengen je vaak meer in verlegenheid dan dat je er blij van wordt.

Eigenlijk zou je gewoon de mogelijkheid moeten hebben om twee verjaardagen te vieren. Eentje die alle vervelende dingen aan jarig zijn omvat om voor iedereen te verzwijgen, en eentje die je uitbundig viert en waar je dan ook echt van kunt genieten. Dat lijkt me wel wat.

en ik vind het heerlijk! Onbeschaamd (te veel) ijsjes eten en vooral lekker niks doen (want het is toch te warm om wel iets uit te voeren). En dat is nou juist het probleem, dat kan helemaal niet. Het eind van het schooljaar is in zicht, wat betekent dat opdrachten ingeleverd en tentamens geleerd moeten worden, wat met zulk heerlijk weer natuurlijk praktisch onmogelijk is; bij iedere vorm van inspanning wordt je nog slomer, waardoor je nog meer tegenzin krijgt om wat te gaan doen..dus we nemen nog maar eens een ijsje in de hoop wat motivatie te vinden.. en we beginnen weer van voren af aan, tot we aan het eind van de dag nog steeds geen klap hebben uitgevoerd, nog slomer zijn dan aan het begin van de dag (en ik dacht dat dat het ergste stukje dag was) en ten slotte maar een verwoede poging doen om in slaap te vallen ondanks die hitte, met het idee dat morgen vast veel productiever zal zijn.

Altijd als ik de bloglees van iemand die ik niet zo regelmatig zie of spreek, vind ik dat leuk. Hethoudt me op de hoogte van wat er in hun leven gebeurt, wat zij doen, wat zijdenken. Dat is precies de reden waarom ik lang geleden ben begonnen met bloggen:ik wilde anderen laten meebeleven wat ik zoal deed en wat mij bezighield.Meestal waren deze verhalen niet heel erg boeiend, ze gingen voornamelijk overKeane en andere verslavingen die ik toen had..waardoor het natuurlijk niet heelvreemd was dat er maar heel weinig mensen waren die echt de moeite namen ommijn schrijfsels te lezen.
Toen ik op een bepaald moment doorhad dat ik vaker de layout van mijn weblogveranderde dan dat ik iets schreef wat door bijna niemand gelezen werd, heb ikbesloten te stoppen.

Nu ben ik van die verslavingen af, en is mijn leven gevuld met meer dan alleenverslavingen. Ik studeer, woon op kamers, heb een leuke vriend en meer verrevrienden dan ik toen had. Sinds anderen ook weer hun weblogs aan het bijhoudenzijn, kriebelt het bij mij ook. Dus bij deze, ik geefhet nog een poging!